Een sprong in het diepe was het, toen een aantal maanden geleden mijn vleugel, een Steinway B 211, het huis werd uitgereden. We hadden Reint Ezenga uit Appingedam ontmoet, en hem advies gevraagd.
De vleugel (in 1900 gebouwd in Hamburg) is in 1996 door mij uitgekozen en grondig gerestaureerd door de fa. Evert Snel. Ik ben een amateurspeler, en vond de overgang van piano naar een vleugel toen ook een grote sprong. Maar wel een die me veel plezier opleverde.

Inmiddels, na diverse verhuizingen, was het instrument toe aan verbetering, en Reint wist ons te overtuigen dat een instrument, net als heel veel andere zaken in het leven, van tijd tot tijd ook grondig aangepakt moet worden.
Hij bracht ons op de hoogte van de PTD methode, en deed ons twee voorstellen: een met, en een zonder toepassing van deze methode. Het prijsverschil was behoorlijk, maar op een of andere manier had zijn verhaal ons geprikkeld, en leek ons die nieuwe techniek van revisie - ook na het raadplegen van deze site - geloofwaardig. Maar toch. Wat was het spannend om het aan te gaan.

Vorige week is de vleugel teruggebracht, en toen hij stond, en ik er op uitnodiging van Reint op ging spelen, was ik totaal overrompeld.
Wat een verschil! Voor je oren, en voor je vingers. Ieder stuk wat ik eerder speelde wordt deze dagen een nieuwe ontdekking.
De vleugel is, zeker weten, nog nooit zo geweest als nu, ook niet in 1996 (en waarschijnlijk ... ook niet in 1900, maar dat kan niemand aantonen).

Dus wie het nog niet heeft aangedurfd met die PTDAE: spring maar gerust! Je zult je oren niet geloven.

En als iemand dit instrument eens bespelen wil, kom gerust langs in Usquert.