In 1998 heb ik een nieuwe Wilh. Steinberg vleugel aangeschaft. Daar was ik verrukt van, gelukkig ook nog eens binnen mijn budget. Hij stond zijn mannetje naast de grote topmerken m.i. heel goed. Het was een nieuw concept van deze bouwer. Al vanaf het begin was de aanslag aan de zware kant. Niettemin had ik deze vleugel uitgezocht omdat ik de klank mooi vond destijds in de showroom en dat gaf de doorslag toendertijd. Mijn eindexamen nog weer 10 jaar eerder deed ik op een Steinway concertvleugel en die speelde ook al zwaar met o.a. de a mineur etüde nr. 23 van Chopin, dat ging me dan ook niet snel genoeg, maar ik wist en kon daarom niet anders, en heb het dus ook gewoon geaccepteerd in deze nieuwe vleugel. Bovendien speelde de Steinway van mijn docent bij hem thuis ook aan de wat zwaardere kant alsmede de andere Steinways op het vakinstituut. Ik kende nauwelijks anders. Toendertijd had ik zelf een Yamaha C5 en ook die was niet de prettigst spelende. Toen ik deze Wilh. Steinberg een jaar of 7 had begon me de aanslag toch wel wat tegen te staan. Vooral als je eens ergens op een lichtere piano had gespeeld (op de muziekschool ook) en merkte dat loopjes dan toch wel even een stuk 'lekkerder' gingen. Het ging dan als vanzelf zeg maar. De zaak via welke ik de vleugel heb betrokken heeft er toen lichtere hamerkoppen (met nieuwe uitloding) in gezet op hun eigen advies. Gelukkig ging dit geheel niet ten koste van de klank of toon want dat was nog maar de vraag of die er niet onder zou lijden. Ze 'dachten' in de vakzaak van niet. Dat klopte gelukkig wel. Maar ook deze oplossing was toch niet je dát. Eerst leek dat een tijd wel zo, want zeker wel wat verbetering, maar gaf toch geen echte voldoening tegen relatief veel kosten. Ik heb na weer 5 jaar (rond 2010) eens een zelfstandig pianostemmer/technicus benaderd of hier alsnog wat aan te doen was. Na heel veel gepraat (teveel....) en anders, vond hij dat deze vleugel dan maar terug naar de fabriek moest. Dan moesten zij het daar maar doen. Hopelijk zouden ze het zelfs nog, misschien gedeeltelijk, onder garantie doen.
Maar dat bleek (dus) niet het geval, kosten opgevraagd door deze man, die volgens eigen zeggen overal zijn kontakten had en daardoor betrouwbaar leek, en die man zou wel zorgen dat de vleugel er ook zou komen. Dat zou hij dan zelf doen. Hij had een bus waar de vleugel zeker in paste. Later kwam hij met het voorstel dat zijn vrouw dan meeging en ze beiden een aantal nachten in Duitsland in een hotel in de buurt zouden verblijven. Dat vond ik allemaal wel wat vreemd.
Hij zou er persoonlijk bij zijn in de fabriek om e.e.a. te controleren..... Toen hij veel later de kosten van in totaal bijna 5000 Euro bekend maakte zag ik er meteen vanaf. Het leek me overdreven en veel te risicovol allemaal en feitelijk gewoon bedrog wellicht om er zelf ook veel aan te verdienen.
Toen ben ik weer een paar jaar doorgegaan met spelen en lesgeven. Ook de klank werd er m.i. geleidelijk niet beter op. Maar een grote onderhoudsbeurt had ik ook nog nooit laten doen. Op een gegeven moment vorig jaar dacht ik dus maar aan inruilen. Ik ben naar een grote zaak gegaan onder Utrecht en vond daar een Mekka aan vleugels, nieuwe en occasions van 3000 tot 140000 Euro. Dus heel veel vergelijk.
Ik had mijn eigen stemmer en tevens vriend en collega docent/pianist mee voor de objectiviteit.
Wat bleek na een heel dagdeel daar van alles te hebben uitgeprobeerd en bespeeld? Dat er 5 vleugels waren binnen mijn te besteden (en deels bij te lenen) budget, nieuwe en occasions die ik erg mooi vond qua klank maar m.n. speelaard, de inruil was duidelijk, natuurlijk te weinig en ik zou thuis nog eens alles op een rijtje zetten en dan maar besluiten welke van de 5 het zou worden. (Met een nieuwe lening erbij....)
Die vijf? Een gereviseerde Yamaha C3 die echt prachtig klonk en fijn speelde, een gereviseerde Bechstein, nog een occasion Yamaha type C5, zoéén die ik voorheen dus ook bezat, een andere Bechstein en nog een nieuwe waarvan ik even de merknaam niet meer weet.
Eenmaal thuis gekomen bespeelde ik samen met mijn collega mijn vleugel weer en hij vond net als ik dat mijn vleugel zeker voor de klank niet weg hoefde. Klonk toch prima zelfs naast álles wat we bespeeld hadden! Natuurlijk waren de bassen van de dure echt grotere jongens zogezegd kolossaler (ik heb een IQ model 1.72) maar vooral de discant en midden maar ook bassen waren toch goed, zeker voor dit formaat. Ik had dus heus wél een heel goede vleugel, maar de Yamaha C3 en C5 m.n. speelden zo fijn in die zaak.......
En dat terwijl mijn C5 destijds niet zo fijn speelde. 17 jaar lang niet. En zo ga je weer denken.
Overigens speelden niet alle vleugels daar zo fijn. Zelfs nieuwen niet. Misschien was dit dus toeval, maar zij hadden dus hun 'eigen goede reviseurs' werd er alleen gezegd. Nou ja ik kon dat alleen beamen.
Toen ben ik verder gaan denken en zoeken m.n. omdat ik vaker had gelezen dat Soerjadi, en ook Horowitz destijds, zo een licht spelende vleugel respectievelijk heeft en had.
Dus ik dacht dat dit toch te realiseren moest zijn of zou dit dan alleen bij die peperdure concertvleugel-lengten te realiseren zijn?. En de vakzaak (al heel lang) en de particulier wisten dit bij mijn vleugel toch zélf niet klaar te spelen. Bovendien heeft Soerjadi en had Horowitz ook alle financiële middelen daartoe.
Ik las over de ptd methode medio 2014 via internet en werd gelijk al heel nieuwsgierig en hoopvol.
Ik heb als laatste redpoging van mijn instrument Wim Feldhaus benaderd. Een heel rustige man die in eerste instantie op me overkwam als 'een stemmer' en dan maar eens zien hoe híj erover dacht! Welnu, deze Wim is een kalme persoon. Niet opdringerig en zeker geen betweter, maar je merkte dat hij wel héél goed wist waar hij het over had, en dat gaf mij een zeer goed gevoel. Je laat immers ook niet zomaar iemand aan je instrument sleutelen toch? Later ook de offertekosten alleszins billijk, zeker in vergelijk met de kosten van die lichtere hamerkoppen (met nieuwe uitloding) die maar 50% soelaas boden. Ik had er toen nog meer een heel goed gevoel bij. Ik dacht, en dat zei ook mijn stemmer die met de ptd methode zelf niet werkt: "Het kan vast alleen maar beter worden". Dus ik heb 'de klus' aanvaard.
Nou, om kort te gaan, alle verwachtingen zijn ten volle bewaarheid. Wim heeft het mechaniek mee naar huis genomen voor een week en daarna in mijn vleugel nog fijn-afgeregeld op vele punten, verdeeld over ook een paar dagen.
Ik heb nu een vleugel die zo heerlijk en fijn aanvoelend licht (natuurlijk niet té speelt dat je fluisterzacht kan spelen over de hele linie van het klavier. Want de baskant ging voorheen ook veel zwaarder dan de discant.
En het doseren van toonsterkte gaat veel makkelijker, super gelijkmatig en voelt ontzettend prettig aan.
Een veel bredere dynamiek is mogelijk.
En een leuke bijkomstigheid is zelfs dat mijn (beperkte) improvisatiemogelijkheden nogal vooruitgegaan zijn, wellicht omdat die aanslag 'goddelijk' (excuser moi le mot) is geworden, althans t.o.v. hoe het was, en je veel meer kunt qua toonvorming waardoor alles gewoon ook beter en mooier klinkt. Het geeft veel meer speelplezier. Dissonanten die ik eerst nogal wrang vond daar geniet ik nu ook nog eens van.
De vleugel is erg opgewaardeerd dus.
Ik ben Wim zeer dankbaar en verder onderhoud, behalve regulier stemmen waar Wim ook geen tijd voor heeft, laat ik nu ook aan hem over.
Uw vleugel/piano is bij hem in zeer goede handen
maar ik neem aan dat het beheersen van die ptd methode het verschil maakt hoe je piano eruitkomt.
Wim zal dus ook collega's hebben die dit vakkundig beheersen.
Maar goed, ik ken gelukkig immers alleen Wim en zijn prima afgeleverde werk daarin.
Ik ben in al die 18 jaar nooit eerder zo tevreden geweest en vind het nu een genot erop te spelen alsof ik een ander instrument heb met wél hetzelfde karakter.
Ik denk dat deze vleugel zijn tijd nu wel uitdient bij mij en inruilen daar hoef ik niet meer aan te denken.
Ja Steinway mensen: ook (zelfs nieuwe) Steinways waar ik op heb gespeeld
speelden niet zo fijn als nu mijn vleugel ! In de zaal van de muziekschool waar ik werk staat ook een nieuw aangeschafte in 2009
en ook deze speelaard is niet zo prettig aanvoelend en gelijkmatig als nu mijn vleugel.
Of ik het al eerder had moeten doen?
Ja, als ik het eerder wist wellicht wel. Maar nu ga ik een nieuw tijdperk in toch?
Een nieuwe levensfase met een nieuw verfijnd plezier
van muciseren.